De 5 in Spanje

Tegen het eind van het schooljaar gaan ook de kinderen in Spanje op schoolreisje.

De klas van Joëlle (en de andere kinderen van de 1e en 2e klas (groep 3 en 4 in Nederland)) gingen een hele dag naar een Granje Escuela, dit is een schoolboerderij letterlijk vertaald. De kinderen konden vrijwillig mee maar de ouders draaiden voor de kosten (vervoer en entree) op.

Opgewonden gingen alle kinderen ’s morgens bepakt en gezakt naar school. In plaats van schoolboeken en een etui was deze dag de schooltas gevuld met zonnebrand, pet, eten en drinken. De hele dag hebben ze het reilen en zeilen op een boerderij meegemaakt en ook workshops moeten volgen. Van het maken van brood tot een speurtocht door de vrije natuur.

Rond 17.00 uur reden de schoolbussen het schoolterrein op en stapten de kinderen erg enthousiast en moe de bussen uit. De directeur verwelkomde zijn leerlingen en leerkrachten en werd duidelijk enthousiast van het enthousiasme van de kinderen.

Zo af en toe komen er toch leuke anekdotes voorbij die we jullie niet allemaal willen onthouden.

Lauren:

Bij Lauren in de klas zit een kindje dat David heet. David spreek je in het Spaans uit als Dabied. Lauren noemt hem lapiz (dit spreek je uit als lapies). Het betekent potlood.

Lauren speelt op school veel met Cesar. Cesar spreek je uit als Zessar. Lauren heeft een eigen naam voor hem verzonnen: fresa (aardbei).

Als Lauren de telefoon opneemt vergeet ze hoe ze goed haar achternaam moet zeggen. Ze blijft dus ook stug volhouden; "Hallo, met Lauren Voegaers".

Lauren zegt tegen Pieter: "Papa, jij hebt een tattoo op je shirt". (ze bedoelde het kledingmerk).

Als de kinderen door Marjan opgehaald worden van school moeten ze tegen de juffrouw tot morgen, tot ziens, prettig weekend of tot maandag zeggen. Anouk is erg bezig met de dagen van de week. Dag 1 is maandag en dag 7 is zondag. Als ze tegen haar juf gaat zeggen tot …………… telt ze eerst op haar vingers welke dag het vandaag is, vervolgens telt ze welke dag het de volgende dag is en dan zegt de tegen haar juf tot bv. viernes (vrijdag). Het duurt even voordat ze geteld heeft maar ze is apetrots dat ze dan weet welke dag het morgen is.

Lopen we over straat en zegt Anouk ineens: "Hé, die meneer heeft een spijker bij zijn wenkbrauw". Die spijker was een piercing.

Joëlle vindt het papa’s schuld dat we een jaar eerder naar Nederland gaan als in 1e instantie de bedoeling was. Hier hebben we vaak fijn weer en nu kan ze het volgend schooljaar op school geen schooluniform aan!

In Spanje is het gebruikelijk dat je 2 achternamen hebt. De 1e achternaam is van de vader en de 2e die van de moeder. Als je getrouwd bent is het gewoon dat je je eigen naam behoudt. Joëlle heeft maar 1 achternaam en alle Spaanse kinderen 2. Ze voelt zich 1 met de Spaanse kindjes en wil dus ook 2 achternamen gebruiken. Als ze op haar werkjes haar naam en achternaam moet schrijven, schrijft ze voortaan Joëlle Goevaers de Vries.

3,5 weken zijn we nu in Nederland en de belangrijkste dozen zijn uitgepakt. We beginnen een heel klein beetje te wennen en stukje bij beetje worden de zaken weer een beetje op orde gesteld.

Langzamerhand begint het ook weer te kraken wat we jullie allemaal willen vertellen. Er is in ons leventje veel gebeurd de afgelopen maand. We willen jullie dit niet onthouden maar zoeken op het moment naar de tijd om het te schrijven.

Blijf volhouden om de website te bezoeken want het is te leuk om te missen. Geduld is een mooi iets …………………………….

Tot snel.

Pieter, Marjan, Joëlle, Anouk & Lauren

Nu al onze huisraad in de verhuiswagen zit, wij zelf  nog wat formaliteiten in Spanje afwikkelen en er nog wat van het mooie weer en de mooie omgeving genieten, zijn wij moeilijk bereikbaar.

Ook als we in Nederland aankomen en de huisraad weer uitgeladen wordt, zijn we nog moeilijk bereikbaar. We hebben in ons huis nog geen vaste telefoon- en internetaansluiting.

Telefonisch zijn we via ons mobiel nummer te bereiken. Heb je dit nummer niet en wil je het graag weten, mail ons dan even of laat een reactie op dit bericht achter.

In de kleine 2 jaar dat we in Spanje gewoond hebben, is er veel met ons gebeurd.

We hebben een leven geleid in een andere culltuur, hebben ons een andere taal eigen gemaakt,  hebben ons ieder op onze eigen manier op persoonlijk vlak ontwikkeld en hebben geleerd om, zoals ze dat in Spanje zo mooi verwoorden: kwaliteit aan het leven te geven.

We voelen ons allemaal erg prettig bij dit leven en gaan proberen om de kwaliteit van ons leven op onze manier voort te zetten in Nederland. Hoe dit zich zal vormen weten we niet en het zal vooral voor ons tijd nodig hebben om hierin een weg te vinden.

Ondanks dat Nederland het land is waar we zijn opgegroeid, zullen wij toch gaan proberen om ons leven zoals we dat nu gewend zijn, voort te zetten in Nederland. Het heeft tijd nodig en dat realiseren we ons maar al te goed. Voor Pieter & Marjan is alles misschien weer "gewoon" in Nederland, voor de kinderen is dit zeker niet. Zij zullen dus ook tijd nodig hebben om te wennen aan hun nieuwe omgeving. We geven ze deze tijd uiteraard. De heenreis naar Spanje heeft maar al te goed bewezen dat de kinderen dit op hun eigen manier beleven en  ze zullen dit dus ook met de terugreis doen.

Voor familie, vrienden, kennissen, bekenden etc. etc. zal het leven gewoon doorgaan als wij weer in Nederland wonen. Voor ons ook, maar voor ons op een andere manier dan voordat we naar Spanje gingen. Allerlei zaken zoals bv. feestjes, bezoekjes etc. etc. die voorheen heel normaal waren dat we ze bezochten, kunnen nu wel eens afgezegd worden. Neem het niet te persoonlijk op maar wij moeten met zijn 5-en weer een nieuw leven opbouwen in Nederland en zullen een weg gaan bewandelen die niet altijd voor iedereen prettig zal zijn. Met iedereen bedoelen we dan niet 1 van onze gezinsleden maar alle mensen daaromheen.

Omdat onze emigratie voor bepaalde duur zou zijn hebben we tijdens onze emigratie-voorbereidingen gezocht naar de mogelijkheden om voor de kinderen de Nederlandse taal te blijven beheersen en uit te breiden. Dit met als doel geen of zo weinig mogelijk taalachterstand te hebben bij remigratie.

Omdat er geen internationale of Nederlandse school in de buurt is, zijn we gebruik gaan maken van afstandsonderwijs. Er zijn in Nederland een tweetal scholen die afstandsonderwijs geven. De Wereldschool en Edufax. Wij hebben ons aangesloten bij Edufax.

Er zijn speciale pakketten voor peuters. Het voornaamste doel is de uitbreiding van de woordenschat. Anouk heeft dit peuterpakket vorig jaar doorlopen en Lauren is er sinds januari 2008 mee bezig. Met behulp van thema’s en praatplaten worden verschillende opdrachten uitgevoerd. Veel voorlezen is erg belangrijk. Bij ieder thema (taak) zit ook een doe-opdracht. Soms knutselen maar soms ook de tafel dekken, zelf je boterham mogen smeren en beleggen (zonder dat papa of mama zich er mee bemoeit), koekjes bakken, telefoneren etc. etc. Anouk was enthousiast en Lauren is nu ook enthousiast. Ze is trots dat ze nu ook  "Nederlandse les" heeft.

Na het peuterpakket volgt het kleuterpakket. Gerelateerd aan groep 1 en 2 van het basisonderwijs in Nederland. Joëlle heeft vorig jaar het 2e deel, (groep 2 basisonderwijs), van het kleuterpakket gedaan en Anouk is sinds december 2007 begonnen met het kleuterpakket. Dit pakket werkt ook weer met thema’s en praatplaten. Hetzelfde als het peuterpakket alleen voor oudere kinderen. Ook opdrachten op de computer met een cd-rom worden er gemaakt, bv. rijmen, soort memory, voorwerpen zoeken en aanklikken, digitaal kleuren etc. etc. Veel voorlezen en doe-opdrachten ontbreken in dit pakket niet. Anouk moet bijvoorbeeld een kleine dierentuin maken of een etalage, een brievenbus of een muziekinstrument. Ook opdrachten als iets kopen (zelf pakken, op de kassaband leggen, betalen en in een tasje doen) in de winkel of cakejesbakken komen er in voor.

Joëlle heeft sinds maart 2008 een groep 3 pakket. Dit pakket is gebaseerd op het basisonderwijs groep 3 in Nederland. Voordat we met dit pakket mochten starten moesten we een recent rapport en werkjes (schrijven, kleuren en tekenen) opsturen zodat ze konden zien of Joëlle toe was aan het leren lezen en schrijven in het Nederlands. Dit pakket werkt ook met taken. Over  1 taak doe je ongeveer 2 weken. Taak 1 tot en met 9 gaan over de korte en lange klanken van de klinkers en de ei, ij, ou, au en ui. Ze heeft verschillende oefeningen om de klanken te herkennen, te hakken en te plakken, oefeningen met een letterdoos, lezen en schrijven. Aan het eind van een taak volgt een dictee. Dit dictee moet opgestuurd worden naar de afstandsjuf. Deze kijkt het na en reageert hier op (wat is goed, wat is fout, extra oefeningen indien nodig). Na 9 taken volgt een cito-toets vergelijkbaar met de toets die in Nederland op school bij groep 3 afgenomen wordt. Daarna komen er weer taken met te zijner tijd weer een cito-toets. Joëlle heeft net de cito-toets afgerond en gaat de 1e week na de verhuizing met taak 10 beginnen. Ze heeft een jaar de tijd om het hele pakket groep 3 door te werken. Ook tijdens vakanties is het de bedoeling dat je gewoon doorgaat.

Elk kind heeft een vaste dag om samen met Marjan "Nederlandse les" te doen. Ze hebben even de aandacht voor zich alleen en vinden het erg leuk om te doen. De pakketten zijn goed samengesteld en ook Marjan is enthousiast. Het is leuk om zo met je kinderen bezig te zijn en je realiseert je vaak dat wat voor ons heel gewoon is of hele bekende woorden zijn, dat voor kinderen niet zo is. Al helemaal niet als ze ook nog eens een andere taal op school leren en spreken. Ook moeten wij af en toe iets aan onze uitspraak doen want met een groep 3 pakket zal je toch het juiste voorbeeld moeten geven zodat bijvoorbeeld het dictee goed afgenomen kan worden.

Ook als we weer in Nederland wonen gaan we voorlopig door met het onderwijzen van de "Nederlandse les". De kinderen vinden het leuk en hebben er baat bij. Hopelijk doen ze er hun voordeel mee. Joëlle mag tot maart 2009 haar huiswerk bij de afstandsjuf inleveren. We werken dus heel het pakket door zodat ze net als de kinderen die in Nederland groep 3 gevolgd hebben, zij dat ook heeft gedaan alleen op een iets andere manier.

Na 2 zieken was het natuurlijk enigszins begrijpelijk dat er meer kwamen. Ja hoor, kort na Anouk meldde zich de volgende patiënt.

Nee, het was niet Joëlle maar Pieter. Hij voelde het aankomen en na wat voorzorgsmaatregelen en op een rustiger tempo functioneren, was hij er gelukkig na 3 dagen vanaf.

Pieter was er goed en wel vanaf en de laatste patiënt van het gezin kondigde zich aan. Ook Marjan had last van het virus. Omdat Pieter ondertussen al bij zijn nieuwe werkgever was begonnen en dus in België en Nederland was, was bedrust bijna niet mogelijk. Een aangepast dagschema, 2 dagen op paracetemol leven, wat meer hulp van de kinderen en ’s avonds op tijd naar bed, heeft gelukkig allemaal geholpen want na 3 dagen was ook Marjan er vanaf.

Joëlle is vrij van het virus gebleven.

Lauren was weer helemaal opgeknapt en een dag later kampte Anouk met koorts.

Inmiddels wisten we dat er een virus heerstte. Veel kinderen en volwassenen waren ziek. Anouk had dezelfde verschijnselen als Lauren.  Dus ook zij had het virus te pakken.

Anouk is een moeilijke patiënt als ze ziek is. Ze wil het liefste de hele dag tegen je aan liggen en vertroeteld worden. Ze wil vanalles en ook weer niets. Inmiddels weten we dit en spelen er makkelijk op in. Het hele ziektebeeld was hetzelfde als bij Lauren dus als ze een "speelpiek" kreeg wisten we ook dat er een "dippiek" kwam. De eerste paar dagen heeft ze slecht gegeten maar daarna heeft ze de schade weer helemaal ingehaald.

Na een hele week ziek zijn was het virus weer uit het lichaam en kon ze weer vrolijk en fit naar school.

We hadden een intensieve week met opa en oma achter de rug, een leuke verjaardag tot in de late uurtjes, dus ’s zondags rustig aan gedaan.

Joëlle, Anouk & Lauren zijn die zondagavond gewone normale tijd naar bed gegaan om weer fris aan een nieuwe schoolweek te beginnen.  ’s Maandags ’s morgens was alles op tijd en vrolijk opgestaan. Er werd goed ontbeten en op ons gemak zijn we naar school gegaan.

Om 14.00 uur ging Marjan nietsvermoedend Joëlle, Anouk & Lauren van school halen.  De juf van Lauren vertelde dat Lauren zich sinds een uurtje niet fit voelde en dat er ook nog maar weinig leven

in zat. Omdat het weinig zin had om te bellen om haar te komen halen (tegen de tijd dat Marjan op school zou zijn was het al bijna einde schooltijd) heeft ze fijn bij haar juffie op schoot mogen zitten.

Die middag heeft ze koorts gekregen, veel geslapen en weinig gedaan. De dinsdag heeft ze ook bijna de hele morgen geslapen vergezeld door koorts. Zou ze de gemiste rust van het weekend inhalen? Zal dat de oorzaak zijn?

Het zal wellicht bijgedragen hebben maar na 3 dagen koorts, gewoon eten en vanaf woensdag spelen met 40 graden koorts alsof er niets aan de hand was, zijn we toch maar even langs de dokter gegaan.

Lauren had last van een virus. De nodige medicijnen werden voorgeschreven en het zou een paar dagen later over moeten zijn.

De medicijnen hebben we niet gegeven. 1 dag na het doktersbezoek was de koorts weg en na 2 dagen extra aansterken was ze weer helemaal de oude Lauren.

Aldana, het vriendinnetje van Joëlle en Valentino, het vriendje van Lauren en broertje van Aldana, komen uit Argentinië. Hun moeder was 14 mei jarig en vierde dit op zaterdag 17 mei.

We waren met het hele gezin uitgenodigd. Ook in Argentinië is het, net zoals in Spanje, heel normaal dat kinderen overal mee naar toe gaan. De verjaardag begon rond 21.30 - 22.00 uur.

Wij kwamen rond 22.00 uur aan en toen was de hele schoonfamilie aan het helpen in de keuken met het voorbereiden van het eten. Carolina (de jarige job) en Mauricio (de papa van Aldana en Valentino) waren nog druk bezig met het opruimen van het appartement.

De kinderen waren met zijn allen op het terras aan het spelen. Op een gegeven moment komt Joëlle met een tand in haar hand naar ons toe. Deze zat los en tijdens het rennen ging ze met haar tong tegen de tand en viel deze er zomaar uit. Iedereen kwam kijken en meteen werden velletjes keukenrol gehaald om het bloed te stollen.

Wanneer een kind huilde, het maakte niet uit welk kind, liepen er meteen mensen naar toe. Wij bleven rustig zitten en als we hoorden dat het onze kinderen waren en er was echt iets stonden we op. Nee, de Argentijnen zijn wat dat betreft hetzelfde als de Spanjaarden, als een kind huilt gaan ze er meteen naar toe, bekend of onbekend. We voelden ons even "slechte" ouders dat wij niet meteen opsprongen, maar dat is een beetje onze cultuur.

Als eerste was het eten voor de kinderen gereed. Ze kregen zelf gemaakte pizza en lieten zich dit goed smaken. Joëlle verslikte zich in de pizza en meteen stond iedereen om haar heen, nog voordat wij in de gaten hadden wat er aan de hand was. Toen we dus in de gaten kregen dat er iets was met Joëlle en we polshoogte gingen nemen was alles alweer voorbij en werd verteld wat er gebeurd was. Joëlle was een beetje van al die aandacht geschrokken en uitte dit met tranen. Weer heel de familie om haar heen met de vraag waarom ze verdriet had. Ze snapten de reactie en ieder ging weer door met de bezigheden waar ze mee bezig waren.

Rond 23.00 - 23.30 uur werd de tafel voor ons gedekt en werden we verwend met Argentijnse en Spaanse tapas. Pizza, bladerdeeghapjes uit de oven met verschillende vullingen en gevulde calamares (inktvis). Alles onder het genot van een wijntje, tinto verano of  frisdrankje. Een verjaardag is niet compleet zonder taart met kaarsjes. Het toetje was dus de verjaardagstaart met leeftijdskaarsjes en uiteraard zong iedereen uit volle borst fijne verjaardag op zijn Argentijns (wij op zijn Spaans want de Argentijnse versie hoorden we die avond pas voor het eerst).

Het was een speciale ervaring om eens zo’n verjaardag bij te wonen. Er wordt gezamenlijk gekookt, gezamenlijk afgeruimd en opgeruimd, gekletst, televisie gekeken, gedronken (maar niet veelmaar je staat ook niet droog) en gekaart. Terwijl wij vonden dat het tijd was om naar huis te gaan (rond 00.30 uur) gingen de kinderen die bleven logeren ook naar bed.  Rond 01.00 uur waren we thuis en lag alles vrij snel in bed. Het feest had tot 05.30 uur geduurd.